Οι Έλληνες περίμεναν τον Ιησού Χριστό και όχι οι Εβραίοι του Γιαχβέ !

Οι Έλληνες περίμεναν τον Ιησού Χριστό και όχι οι Εβραίοι του Γιαχβέ !

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο,

ότι γενικά υπάρχει μια παγκόσμια αρχή, ένας Υπέρτατος Δημιουργός Νούς, για τον οποίο οι μεγάλοι σοφοί έλεγαν μάλιστα ότι έχει υπόσταση τριαδική. Αυτό μαζί με πολλές άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες το αναδείξαμε εδώ και θα ήταν καλό να το έχετε διαβάσει πριν συνεχίσετε την ανάγνωση του παρόντος άρθρου.

Μέσα στις πολλές γνώσεις που είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες περί παντός επιστητού, είχαν και ένα σύνολο διάσπαρτων προφητειών, γνωστές απο τους μεγάλους σοφούς, αλλά εν μέρει και τους απλούς ανθρώπους, που μιλούσαν για κάποιον που θα αποστελλόταν από τον Δημιουργό των πάντων και θα ερχόταν -λαμβάνοντας ανθρώπινη μορφή- μέσα σε αυτό το νοητό-εικονικό κόσμο που ζούμε και εκπαιδευόμαστε, για να μας λυτρώσει. Αυτός θα μας έδειχνε σύμφωνα με τους μεγάλους σοφούς, το δρόμο που οδηγεί πίσω στους αμόλυντους φωτεινούς τόπους του κόσμου του πνεύματος μέσω της αγάπης.

Οι περισσότερες διδασκαλίες των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων ήδη βασιζόταν στην ιδέα της συνεχόμενης βελτίωσης του είναι μας, και της εξύψωσης μας από τον κόσμο αυτό της ύλης στον νοητό κόσμο του αγαθού, του φωτός, πράγμα που έκανε τους αρχαίους Έλληνες να δεχθούν τις προφητείες αυτές με χαρά.

Το μεγαλύτερο μέρος από αυτές τις προφητείες, δόθηκε από τις Σίβυλλες.

“Σίβυλλα” ήταν ένα όνομα-τίτλος που αναφερόταν σε ένα σύνολο Ελληνίδων γυναικών που είχαν το χάρισμα της προφητείας. Σύμφωνα με τις αναφορές των αρχαίων κειμένων, ήταν 12 τον αριθμό. Δεν είχαν κάποια συγγενική σχέση αναμεταξύ τους, ωστόσο ήταν παρθένες και σχεδόν πάντα περιπλανώμενες. Οι Σίβυλλες δεν προφήτευαν πάντα απαντώντας σε καθορισμένα ερωτήματα, όπως η Πυθία του Μαντείου των Δελφών, άλλα έδιναν τις προφητείες τους με μορφή διαγγέλματος χωρίς να έχουν δεχθεί προηγουμένως κάποια ερώτηση. Πολλές φορές, αυτές οι μυστηριώδες γυναίκες λατρεύτηκαν ως θείες μορφές, λόγω της εκπληκτικής ακρίβειας των προφητειών τους.

Σταδιακά δημιουργήθηκε μια μεγάλη συλλογή από Σιβυλλικούς χρησμούς και μέχρι τον μεσαίωνα η επίδρασή της ήταν αισθητή, αφού τα βιβλία αυτά συμβουλεύονταν αρκετά συχνά οι ηγέτες της τότε εποχής. Πρώτη αναφορά σε αυτά τα βιβλία έχουμε, κατά την εξιστόρηση της βασιλείας του Ρωμαίου βασιλιά Ταρκύνιου. Από την Σίβυλλα την Κυμαία (εκ της Κύμης της Καμπανίας στην Ιταλία), είχε αγοράσει ο Ταρκύνιος, τα βιβλία των σιβυλλικών χρησμών, τα οποία φυλάγονταν στη Ρώμη.

Προσοχή : Από αυτά τα βιβλία μόνο λίγα αποσπάσματα έχουν διασωθεί. Δεν πρέπει να συγχέονται με 12 βιβλία που φέρουν τον τίτλο “Σιβυλλικοι Χρησμοί” και που έχουν συγγραφεί σε Εβραιοχριστιανικό περιβάλλον. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό, αφού έχουν γραφεί με πνεύμα ιουδαίο-υλιστικό και εξυψώνουν πολλές φορές τους Χαλδαίους σατανιστές που ο ίδιος ο Χριστός έλεγξε όταν ήρθε και έζησε ανάμεσά μας.(Διαβάστε εδώ).

Ο Λατίνος συγγραφεύς Λακτάντιος (4ος αιώνας μ.Χ) μας πληροφορεί για το ότι στην αρχαιότητα πίστευαν πως η λέξη Σίβυλλα ήταν σύνθετη, από τον δωρικό τύπο του ουσιαστικού "Θεός" (που είναι "σίος") και τον αιολικό τύπο του ουσιαστικού "βουλή" (μτφ = θέληση (βόλλα) ). Επομένως Σίβυλλα, αν ισχύει αυτή η εκδοχή, σήμαινε : Εκείνη που αποκαλύτπει την θέληση του Θεού.

 



 

 

Για να δούμε όμως κάποια από αυτά που είπαν οι Σίβυλλες, ο ίδιος ο Απόλλωνας, και κάποιοι εκ των κορυφαίων Ελλήνων φιλοσόφων για τον ερχομό του Λυτρωτή, του Κεχρισμένου ( Χριστού) στον κόσμο μας :

Είπε ο θεός των Ελλήνων, ο ΕΛ Απόλλων :

“Είς με βιάζεται ουράνιος, φως και ο παθών θεός εστιν και ου θεότης πάθεν αυτή. Αμφώ γαρ βροτός ομώς και άμβροτος. Αυτός θεός ήδη και ανήρ. Πάντα φέρων παρά Πατρός, έχων τε της μητρός άπαντα. Πατρός μεν έχων ζώον, άλκη μητρός δε, χθίνητοι σταυρόν. Τάφον, ύβριν ανιάτου και από βλεφάρων ποτέ χεύα δάκρυα θερμά. Πέντε δε χιλιάδας εκ πέντε πυρρών κορέσαι. Το γαρ θέλειν, άβροτος έλκει. Χριστός εμός θεός εστιν. Εν ξύλω τανύσθείς, ως θάνεν, εκ ταφής, εις πόλον έλκων.”

που θα πεί :

Ένας ουράνιος με πιέζει, το φως, και αυτός είναι ο παθών Θεός, και δεν υπέφερε η θεότητά του, διότι είναι συγχρόνως και τα δύο, θνητός και μη θνητός, ο ίδιος Θεός και άνθρωπος, φέρει τα πάντα από τον Πατέρα και έχει τα πάντα από την μητέρα. Την ζωή όμως από τον Πατέρα, έχοντας την σωματική δύναμη από μητέρα θνητή, (θα υποστεί) τον σταυρό, την ταφή, την ύβρη. Από τα βλέφαρά του κάποτε θα κυλήσουν δάκρυα θερμά. Πέντε χιλιάδες άνδρες θα χορτάσει από πέντε άρτους, διότι ήθελε να εξουσιάσει ως Θεός. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεόςο οποίος σταυρώθηκε σε ξύλο, αυτός που εξέπνευσε και από τον τάφο έλκει πολλούς στον ουρανό.

Μονή Σινά, κώδιξ 327, 15ος αι., φφ. 235β

Ο επόμενος χρησμός του Απόλλωνος απηγγέλθη στους επτά Έλληνες σοφούς που συγκεντρώθηκαν στον ναό του Αγνώστου Θεού των Αθηνών. Σε ερώτησή τους προς τον Απόλλωνα σε ποιον μετά απ’ αυτόν ανήκει ο ναός, ο Απόλλων προφητεύει την Έλευση του Υιού και Λόγου του Θεού, αλλά και το όνομα της μητρός Αυτού Μαρίας.

Συναχθέντες δε οι σοφοί είπον τω Απόλλωνι. Προφήτευσον ημάς λέξας, ω Απόλλων, τίνος μετά σε δόμος ούτος έσται; Απολλων αποκρινάμενος τούτοις έφη. «Όσα μεν προς αρετήν και κόσμον ορωρε ποιείν, ποιείτε.Εγω δε εφετμεύω τρείς ένα μουνόν υψιμέδοντα Θεόν, ου λόγος αφ<θέγκτος>, εν αδαή κόρη εγκύμος γενόμενος, εν άπαντι κοσμω, ώσπερ πυρφόρον τόξον διαδραμών αλιεύσει τους ανθρώπους ώσπερ ιχθύας βυθού εκ της απιστίας, ους και ζώγρησας πατρί προσάξει δώρον. Μαρία δε τουνομα αυτης».

Δηλαδή:

Συγκεντρωμένοι δε οι σοφοί είπαν προς τον Απόλλωνα: «προφήτευσε σ’ εμάς προφήτη Απόλλωνα, τίνος μετά από σένα θα είναι ο οίκος αυτός;» Αποκρινόμενος ο Απόλλων προς αυτούς είπε: «Όσα σχετικά με την αρετή και την κοσμιότητα έχει παρακινηθεί να κάνει, πράττετε και σεις. Εγώ δε προφητεύω έναν μόνον τρισυπόστατο Θεό εκτεινόμενο εις τα ύψητου οποίου ο ανείπωτος Λόγος αφού κυοφορηθεί σε κόρη ανυποψίαστη, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, θα αιχμαλωτίσει όλον γενικώς τον κόσμο όπως ακριβώς τους ιχθείς από το βάθος της απιστίας. Δώρο θα τον προσφέρει εις τον Πατέρα. Μαρία δε το όνομα αυτής».

Κώδιξ Thomas Roe 5, φφ. 151β, 152α, Οξφόρδη, Bodleian

Στον χρησμό που ακολουθεί, ο Απόλλων διακηρύττει επιπλέον ότι ο ίδιος και οι υπόλοιποι λεγόμενοι ολύμπιοι είναι ένα μικρό μέρος των αγγέλων του Θεού! Ο μείζονος σημασίας αυτός χρησμός καταγράφηκε από τον Φιρμιανό Λακτάντιο στο έργο του Divinae Institutiones. Τα χειρόγραφα που ακολουθούν με την καταγραφή αυτή προέρχονται από τον κώδικα Plut. 21.3του 15ου αιώνα, της Λαυρεντιανής Βιβλιοθήκης της Φλωρεντίας.

Κώδιξ Plut. 21.3, 15ος αι., φφ. 9β, 10α, Φλωρεντία, Biblioteca Laurenziana.

Η μαρτυρία του Απόλλωνος, κεφ. 7: (Μετεφρασμένο)

“Ο Απόλλων, ο οποίος πράγματι θεωρούν ότι είναι θεϊκότερος όλων των άλλων, και ιδιαίτερα προφητικός με τους χρησμούς του στην Κολοφώνα -υποθέτω ότι επειδή παρακινήθηκε από την ομορφιά της Ασίας μετακινήθηκε από τους Δελφούς- σε κάποιον που ρώτησε ποιος ήταν ο ίδιος, ή ποιος τελικά ήταν ο Θεός, απάντησε με είκοσι έναν στίχους, εκ των οποίων αυτή είναι η αρχή: «Αυτοδημιούργητος, αδίδακτος, χωρίς μητέρα, ακλόνητος, χωρίς να χωράει το όνομά του σε ανθρώπινο λόγο, πύρινος, αιώνιος, αυτό είναι ο Θεός· μικρό δε μέρος του Θεού άγγελοι είμεθα εμείς”. (Λακτάντιος, Divinae Institutiones, βιβλ. 1, κεφ. 7 )

Τον ίδιο χρησμό, ολόκληρο αυτή τη φορά διαβάζουμε στη συλλογή με τίτλο “Ανέκδοτοι χρησμοί των ελληνικών θεών” που εκδόθηκε το 1889 από τον Γερμανό καθηγητή του πανεπιστημίου της Λειψίας, Karl Buresh. Ας εξακριβώσουμε, λοιπόν, μέσα από αυτές τις δύο πηγές την ολοκληρωμένη έκδοση του χρησμού:

Όταν κάποιος Θεόφιλος ρώτησε τον Απόλλωνα, «Εσύ είσαι Θεός ή άλλος;» χρησμοδότησε ως εξής: «Ευρίσκεται άνω του ουρανίου θόλου φλόγα άπειρη, άπλετος αιώνας. Είναι ανερμήνευτος μεταξύ των μακαρίων, εάν δεν αποφασίσει με δική του βούληση ο μέγας Πατέρας να γίνει αντιληπτός· εκεί μάλλον ούτε ο αιθέρας φέρει περίλαμπρα αστέρια, ούτε η σελήνη με την
διαπεραστική της λάμψη αιωρείται. Δεν φανερώνεται ο Θεός σε κάποια οδό, ούτε εγώ ο ίδιος εξαπλώνομαι με ακτίνες παρευρισκόμενος με αυτόν, ως στροβιλισμός αιθέρος, αλλά πλησιάζει ο ατελείωτος δρόμος του πυρφόρου Θεού, κινούμενος περιστροφικά με έντονο ήχο. Ούτε, αν πλησιάσει κάποιος αυτόν που είναι αιθέριο πυρ, είναι δυνατόν να καεί η καρδία του· διότι (η θεία φλόγα) δεν καταστρέφει· με ακατάπαυστη μελωδία ο αιώνας αναμιγνύεται με τους αιώνες από Αυτόν τον Θεό. Αυτοδημιούργητος, αδίδακτος, χωρίς μητέρα, ακλόνητος, όνομα που δεν εκφέρεται με ανθρώπινο λόγο, κατοικεί εις το πυρ· αυτό είναι ο Θεός·μικρό δε μέρος του Θεού, άγγελοι είμεθα εμείς.»

α. Karl Buresh, Ανέκδοτοι χρησμοί των ελληνικών θεών, v, σελ. 55.
β. Μαντική Ανθολογία (Μάξιμου Πλανούδη), επίγρ. 140.

Ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος που είχε γνώση της ύπαρξης των χρησμών του Απόλλωνα και των Σιβυλλών για τον Χριστό είπε :

"Τον γαρ Χριστόν, οι θεοί ευσεβέστατον απεφήνατο και αθάνατον γεγόνοτα, ευφήμως τε αυτού μνημονεύουσι."

Μτφ : Διότι οι θεοί φανέρωσαν οτι ο Χριστός έχει υπάρξει ευσεβέστατος και αθάνατος, και με ωραιότατα λόγια αυτόν μνημονεύουν. (Πορφύριος, Έργο: περι της εκ λογίων φιλοσοφίας, επίλογος).

Ας περάσουμε τώρα στις Σίβυλλες, οι οποίες προφήτευσαν με απόλυτη ακρίβεια τον ερχομό, το όνομα αλλά και την δράση του Ιησού Χριστού. Οι Σιβυλλικές προφητείες είναι πολλές, στο άρθρο αυτό θα δώσουμε ένα μικρό μέρος τους :

Σίβυλλα η Κυμαία – Προφητεία (μεταφρασμένο):

“Θα έλθει ο Υιός του Θεού στη Γη και θα φορέσει σάρκα ανθρώπινη, ομοίως με τους θνητούς της Γης. Θα φέρει το όνομά του τέσσερα φωνήεντα και δύο σύμφωνα, οκτώ μονάδες, οκτώ δεκάδες και οκτώ εκατοντάδες, ήτοι τον αριθμό 888”.

Για του λόγου το αληθές :

Ι = 10
Η = 8
Σ = 200
Ο = 70
Υ = 400
Σ = 200
_____________

888

 



 

Σίβυλλα η Τιμπουρτίνα – Προφητεία (μεταφρασμένο):

“Θα εμφανιστεί γυναίκα Ελληνίδα από τη χώρα των Εβραίων με το όνομα Μαρία και θα γεννήσει υιό και θα τον ονομάσουν Ιησού και θα καταλύσει τον νόμο των Εβραίων και δικό του νόμο θα δώσει και θα βασιλεύσει ό νόμος αυτού”. 
~ Πηγή : Δοχειαρίου 5, φ. 124α, Σίβυλλα

Ας κλείσουμε τώρα την αναφορά μας αυτή, δίνοντας μερικά λόγια των Αρχαίων Ελλήνων σοφών :

Σόλων : «Ως Θεός θα φθάσει εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκα αλάθητο. Με ανεξάντλητα όρια ως θεότητα θα απαλλάξει τον άνθρωπο από την φθορά των ανιάτων παθών. Και τούτων θα τον φθονήσει άπιστος λαός και αφού κρεμαστεί υψηλά ως κατάδικος εις θάνατον, όλα θα τα υποφέρει με πραότητα».

α. Σινά 327, φ.235α - 235β, Πλάτων
β. Βατοπεδίου 754, φ. 182β, Όμηρος

Αριστοτέλης :

«Ακατάβλητος φύσις Θεού θα γεννηθεί που δεν έχει αρχήν. Από αυτόν λοιπόν αποκτά ουσία ο παντοδύναμος Λόγος.»

Υπάρχει στα χειρόγραφα

α. Σινά 327, φ. 235α.
β. Vat. Gr. 1198, φ. 66α
γ. Διονυσίου 281, φ. 103α
δ. Διονυσίου 167, φ. 151α
ε. Richard Bentleii Epistola, σελ. 7
στ. Ιβήρων 386, φ. 174Α

Ο κορυφαίος Έλλην φιλόσοφος, ο Σωκράτης, πριν καταδικαστεί σε θάνατο, στην απολογία του, σαν να γνωρίζει τι θα ακολουθήσει (ο ερχομός του Χριστόυ) λέει :

« Φαίνεται πως ο Θεός με έβαλε στην πόλη για να μη σταματάω όλη μέρα να ξυπνάω και να διαφωτίζω και να επιπλήττω τον καθένα σας, πηγαίνοντας να καθίσω δίπλα του, όπου και αν πάει. Και δε θα βρείτε εύκολα άλλον τέτοιο, Αθηναίοι· αν με πιστέψετε, δε θα με εκτελέσετε. Ίσως όμως από δυσαρέσκεια, όπως όσοι μόλις έχουν σηκωθεί και νυστάζουν ακόμη, θα μπορούσατε να μου καταφέρετε ένα χτύπημα και, ακολουθώντας τη γνώμη του Άνυτου, να με εκτέλεσε. Κατόπιν θα περνούσατε την υπόλοιπη ζωή σας κοιμισμένοι, εκτός και αν ο θεός ενδιαφερόταν για σας και σας έστελνε κάποιον άλλο. .»

(Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}).

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί καλόπιστα, πόσο αυθεντικοί είναι οι άνωθεν Σιβυλλικοί χρησμοί που διαβάσατε. Η κύρια πιστοποίηση της αυθεντικότητάς τους έρχεται από τον 4ο αιώνα, επί αυτοκράτορα Μαξέντιου, όταν μία νεαρή κοπέλα από την Αλεξάνδρεια ονόματι Αικατερίνη ομολόγησε την πίστη της στον Ιησού Χριστό και κατηγόρησε δημόσια τον Ρωμαίο αυτοκράτορα για τις θυσίες που έκανε στα είδωλα. Ο Μαξέντιος διέταξε να την συλλάβουν και επειδή λόγω της μεγάλης ομορφιάς αλλά και της μόρφωσής της, δεν ήθελε να την σκοτώσει αλλά να την πάρει γυναίκα του, συγκέντρωσε τους 50 πιο ικανούς σοφούς ρήτορες για να την πείσουν να απαρνηθεί τον Χριστό.

Αν η Αικατερινή προσπαθούσε να τους απολογηθεί με τα λόγια του Χριστού θα αποτύγχανε. Έτσι τους μίλησε με τις προφητείες των Σιβυλλών και του Απόλλωνα. Δέχεται ότι οι μεγάλοι ποιητές των Ελλήνων και οι σοφοί πράγματι τιμούσαν τους θεούς, όμως χρησιμοποιώντας τα ίδια τα λεγόμενά τους, συνεχίζει παρουσιάζοντας όσα εκείνοι λένε για τα πολλά ανθρώπινα ελαττώματα και πάθη των θεών (πολλές φορές ήταν ψεύτες, πανούργοι, απατεώνες).

Συνεχίζει παρουσιάζοντας τα λόγια και τις προφητείες των Σιβυλλών και του Απόλλωνος, όπως και των Ελλήνων φιλοσόφων για τον ένα Τρισυπόστατο Δημιουργό και τον ερχομό του Χριστού. Έπειτα συνδυάζει τα λόγια τους με εκείνα του Χριστού και οι μεγάλοι ρήτορες δεν μπορούν παρά να δεχτούν ότι τους λέει την αλήθεια. Αν οι χρησμοί των Σιβυλλών και του Απόλλωνος που τους είπε, ήταν κατασκευασμένοι όπως λένε σήμερα οι φανατικοί αρχαιολάτρες, οι σοφότεροι εκπρόσωποι της αρχαίας θρησκείας θα το καταλάβαινανκαι θα την κατηγορούσαν για αναλήθειες.

“Όυκ έχομεν αντιθείναι” είπαν οι 50 σοφοί. 
( μφτ: Δεν μπορούμε να αντικρούσουμε όσα μας λέγει”.) 
Έτσι δέχτηκαν το Χριστό, με αποτέλεσμα ο Μαξέντιος να τους θανατώσει και αυτούς και την Αικατερίνη που από τότε τιμάται ως Αγία Αικατερίνη.

Συμπέρασμα :

Οι Αρχαίοι Έλληνες και όχι οι Εβραίοι ήταν εκείνοι που περίμεναν τον Λόγο και Υιό του Δημουργού. 
Υπάρχει μάλιστα μια αναφορά για κάτι που συνέβη στη Ρώμη περίπου 300 χρόνια πριν γεννηθεί ο Χριστός. Η Σίβυλλα η Τιμπουρτίνα, περιπλανώμενη, έφτασε εκεί, και σε μια συζήτηση που είχε με κάποιους Εβραίους ιερείς (φαρισαίους) της είπαν :

“Φρικωδεστάτη κυρά μας θέλουμε κάτι να σε ρωτήσουμε”

και απαντώντας η Σίβυλλα είπε σε αυτούς, “ότι θέλετε να μου πείτε, πείτε το μου.”

Και της λένε εκείνοι : “ακούσαμε ότι λέγεται από τους 'Ελληνες ότι ο Θεός των ουρανών, θα κάνει να γεννηθεί ο Υιός Του. Πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο θα γίνει κυρά μας”;

Λέγει η Σίβυλλα προς αυτούς : “εσείς δεν το πιστεύετε ενώ είστε ιερείς των Εβραίων;”

Της λένε : “εμείς δεν πιστεύουμε οτι ο Θεός θα κάνει να γεννηθεί ο Υιός Του.
Διότι και το λόγο του έδωσε στους πατέρες μας, να μην πάρει το χέρι του απο πάνω μας.”

Τους λέει τότε η Σίβυλλα, ο νόμος αυτός είναι παλούκι αιχμηρό για εσάς.”

Και της απαντούν : “και τι λέγεις κυρά μας περί τους ζητήματος τούτου” ;

Και αποκρινόμενη η Σίβυλλα λέει : “ο Θεός των ουρανών θα κάνει να γεννηθεί ο Υιός Του.
Ο οποίος σαν τον Πατέρα Του θα είναι και μορφή νηπίου θα πάρει.”

Το κείμενο αυτό δείχνει πως όλη η Μεσόγειος γνώριζε ότι θα έρθει ο Λόγος, ο Υιός του Δημιουργού, ο Χριστός, ενώ οι Εβραίοι με την παλιά διαθήκη και το Ταλμούδ δεν το δεχότανε, πράγμα λογικό, αφού ο θεός της παλιάς διαθήκης, ο θεός που λάτρευαν και λατρεύουν οι Εβραίοι, ο Γιαχβέ, δεν είναι ο Αγαθός Θεός Πατέρας που έστειλε τον Χριστό να μας αφυπνίσει, αλλά ένα πλάσμα πολύ παλιό, πολύ ικανό, που κάποτε υπηρετούσε και αυτός τον Δημιουργό των Πάντων και πλέον όντας τυφλωμένος από τον εγωισμό του βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά, υπηρετώντας το σκότος.

Όπως λοιπόν είδαμε οι μεγάλοι Έλληνες της αρχαιότητας όχι μόνο γνώριζαν τον ένα Θεό και μίλησαν κιόλας για την τριαδικότητα Του, αλλά αποδεικνύεται πως περίμεναν καρτερικά την έλευση του του Χριστού για αιώνες αφού Τον γνώριζαν ως Λόγο, Φώς, και Υιό του Θεού, από τα πανάρχαια ερμητικά κείμενα ακόμη.

- Απόσπασμα, Ερμής ο Τρισμέγιστος – Ποιημάνδρης (μεταφρασμένο):

“Ο φωτεινός Λόγος που δημιουργήθηκε από το Νου, είναι ο γιός του Θεού”.

Γι’ αυτό λοιπόν και όταν έγινε η συνάντηση του Χριστού και των Ελλήνων, ο Ιησούς Χριστός είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου.» (Κατά Ιωάννην -12,23). Βέβαια το αρχικό κείμενο περιείχε και κάποια ακόμη λόγια, τα οποία οι εντεταλμένοι ανθέλληνες μασόνοι ιερείς που κατασκεύασαν τον Εβραιοχριστιανισμό - Ορθοδοξία εξαφάνισαν επίσης από παντου. Έγραφε το κείμενο:
Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο υιός του ανθρώπου.» (Το παρακάτω λείπει από κάθε Καινή διαθήκη) « Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον. Λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην.»


Δηλαδή : Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο γιος του ανθρώπου. Διότι η Ελλάς είναι η μόνη που γεννά ανθρώπους,(είναι) φυτό ουράνιο και θεϊκό βλάστημα (βλαστός) κι αυτό είναι εξακριβωμένο. (Η Ελλάς) γεννώντας το λογισμό (συλλογισμό) έκανε κτήμα της την Επιστήμη.

Το παραπάνω βρέθηκε σε χειρόγραφο του Ευσεβίου του Παμφίλου Επισκόπου Καισαρείας, 265μ.Χ. εκκλησιαστικού ιστορικού, απο τον καθηγητή Ε.Πρόκου το 1974 στις βιβλιοθήκες του Βατικανού.

Έτσι ακριβώς όπως το είπε ο Χριστός έγινε, και έτσι θα γίνεται, για όσο θα υπάρχει αυτός ο κόσμος, αφού είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, ο Χριστός (και όχι ο Εβραιοχριστιανισμός- Ορθοδοξία της μαύρης μασόνιας που κατέστρεψε κάθε ελληνική και πραγματική χριστιανική γνώση) και το ανυπότακτο ελληνικό ελεύθερο πνεύμα ήταν και θα είναι ένα.


Πηγή : ΓΚΠ Το εκρηκτικο μείγμα (Δ.Λιακόπουλος), αρχαία ελληνική γραμματεία.

http://www.el.gr/index.php/thriskia/profities/164-profities/52246

Ετικέτες:

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ